Vaccinuitstoting, of “vaccine shedding”, is een term die in de coronapandemie veel discussie opriep, vooral rond de COVID-19-vaccins zoals die van Pfizer, Moderna en AstraZeneca.

Het beschrijft de hypothese dat gevaccineerde personen stoffen zoals spike-eiwitten of mRNA-componenten uitscheiden, die anderen kunnen beïnvloeden via ademhaling, zweet of huidcontact.

In de context van de mRNA-vaccins draait dit om de spike-eiwitten, die het immuunsysteem trainen om het SARS-CoV-2-virus te herkennen.

Maar is er bewijs voor uitstoting? En hoe effectief zijn deze vaccins eigenlijk, gezien meldingen van bijwerkingen zoals hartklachten, beroertes en ontstekingen?

Laten we dit dieper onderzoeken, gesteund op recente bronnen.

Eerst de basis: spike-eiwitten.

Deze eiwitten zitten op het oppervlak van het coronavirus en zorgen voor binnendringing in cellen via de ACE2-receptor. mRNA-vaccins (Pfizer en Moderna) leveren een tijdelijke blauwdruk om deze eiwitten zelf te produceren, zonder levend virus.

Vectorvaccins (AstraZeneca) gebruiken een onschadelijke adenovirus om hetzelfde te doen.

Theoretisch zou overproductie van spike-eiwitten leiden tot ontstekingen, omdat ze pro-inflammatoir zijn en binden aan bloedvaten en hartcellen.

Een review in Trends in Molecular Medicine (2022) suggereert dat spike-eiwitten of fragmenten in de bloedbaan kunnen terechtkomen, mogelijk via shedding van geïnfecteerde cellen, en wijdverspreide weefselschade veroorzaken.

Dit “spikeopathy”-concept, beschreven in Biomedicines (2023), linkt het eiwit aan auto-immuunreacties, cardiovasculaire problemen en neurologische aandoeningen, zowel bij infectie als vaccinatie.

Over shedding: officiële instanties zoals de CDC en WHO ontkennen significante uitstoting, omdat de vaccins geen levend virus bevatten. Een review van de International Medical Alliance (2023) verzamelt meer dan 800 klinische casussen en regulatoire documenten, waaronder Pfizer’s trialprotocol (sectie 8.3.5.3), die “environmental exposures” melden – blootstelling aan vaccincomponenten via shedding.

De FDA erkent shedding-risico’s bij gen-therapieproducten, waartoe mRNA-vaccins behoren, omdat lipidnanodeeltjes (LNPs) mRNA door het lichaam verspreiden en spike-eiwitten in speeksel, zweet of urine kunnen belanden.

Een studie in PMC (2022) detecteerde circulerende spike-eiwitten post-vaccinatie, met mogelijke uitscheiding via exosomes of celafbraak.

Anekdotisch melden niet-gevaccineerden symptomen als menstruatiestoornissen, vermoeidheid en ontstekingen na contact met gevaccineerden, wat de IMA-review toeschrijft aan spike-overdracht.

Nu de effectiviteit: aanvankelijk geprezen als “veilig en effectief”, tonen lange termijn gegevens zwaktes. Vaccins reduceren ernstige gevallen, maar breakthrough-infecties zijn frequent, vooral met varianten als Omicron. Een Nature Medicine-studie (2021) toont dat mRNA-vaccins de transmissie niet significant stoppen.

Myocarditis, een ontsteking van de hartspier, is een erkend risico, vooral bij jonge mannen na de tweede dosis: 12,6 gevallen per miljoen doses (CDC, 2021). Een Circulation-review (2021) linkt dit aan moleculaire mimicry: spike-antilichamen cross-reageren met hartproteïnen als myosin, triggerend auto-immuunontsteking. In PMC (2023) detecteerden onderzoekers vrije spike in bloed van myocarditis-patiënten, gecorreleerd met troponine-stijging en cytokine-stormen (IL-6, TNF-alpha). Een Nature Reviews Cardiology-artikel (2022) rapporteert verhoogd risico op aritmieën en strokes post-vaccinatie, via inflammatoire pathways. Autopsies tonen spike-ophoping in hart, hersenen en nieren, met lymfocytaire infiltraten. Vrouwen melden menstruatiestoornissen – mogelijk door spike-interactie met placentale proteïnen – en een PMC-studie (2023) linkt dit aan shedding.

Heb je last van shedding of ben je zelf gevaccineerd met het c19 vaccin?

Of wil je je uit voorzorg reinigen tegen de mogelijke negatieve effecten van het spike-eiwit?

Bestel dan nu Dutch Detox SpikeShield voor een 21 daagse kuur.

---

---